The Matrix: revolutions

Gisteren naar het slot van de matrix triologie geweest. En ik moet zeggen: indrukwekkend. Zo slecht als 2 was, zo goed is 3. Tussen hele spannende scene’s waarbij ik echt op het puntje van mijn stoel zat (en dat is al best wel een tijdje geleden) en nog wat filosofische momenten tussendoor, is het gewoon een leuke film. Soms iets aan de zoetzappige kant, maar dat heeft meer met het evenwicht te maken. Nu ben ik niet zo’n doorgestudeerde film-criticus, maar gewoon iemand die het z’n geld waard vond.

Na het zien van de matrix 1, had je toch wel een tijdje nodig om het te beseffen en erover na te denken. Wat als we inderdaad in de matrix leven…. Deel 2 was niet echt schokkend. Tenminste voor mij net zo schokkend als x-men 2, tomb raider 2, etc. Meer van hetzelfde maar dan nog groter, specialer, etc. Niets nieuws dus, alleen grotere getallen.

Maar matrix 3, ja toch heeft die wel wat. Het einde is wel logisch, maar zag ik toch niet aankomen. En zo zie ik een film graag. Mocht je nog in de buurt zijn van een bioscoop, knallen joh!

Blondje

Op een kille dag in het midden van de winter stopte ik met mijn vrachtwagen bij een rood verkeerslicht.

Achter mijn wagen rijdt een blondje. Zij stopt op haar beurt, stapt uit, klopt op de deur van m’n vrachtwagen en roept: ‘Meneer, ik ben Petra en u verliest uw lading!

‘ De vrachtwagenbestuurder wil wel antwoorden, maar net op dat moment wordt het licht groen en rijdt hij door. Bij het volgende stoplicht begint het blondje opnieuw met het hele gedoe.

Maar ook deze keer vertrekt de chaufeur, zonder zelfs te letten op het blondje. Hij heeft echter geen geluk, want ook de volgende lichten staan op rood.

Het blondje, ondertussen behoorlijk op haar tenen getrapt, stapt opnieuw uit, gaat voor mijn vrachtwagen staan en roept heel luid: ‘Meneer, ik ben Petra en u verliest uw lading!’ Waarop ik mijn raampje open en tegen het blondje roep: “Ja lekkere domme snol, en ik ben Rene en ik strooi zout…”