Kees-Jan Diepstraten

De beste manier om een probleem op te lossen is zorgen dat het niet ontstaat. Inmiddels mailen wij bij Presis intern nauwelijks meer. Iedereen binnen Presis vind e-mail een achterhaald medium. Tijdrovend, traag en niet effectief. Tot voor kort was ik zeker twee uur per dag bezig met het verwerken van mijn e-mail. De meeste interne e-mails bestaan uit vragen of het feit dat iemand een collega van iets op de hoogte wil brengen. Zelden staat er echt waardevolle informatie in.

Lees verder

Wij van diepstraten.net willen iedereen een gelukkig nieuwjaar wensen. Dat al je wensen, dromen, fantasieën en verlangens zullen uitkomen.

Was getekend,
Carsten
Casper
Dennis
Kees-Jan

Hierbij mijn gejatte (van Lies, helaas offline) maar wel persoonlijk aangepaste en zeker welgemeende nieuwjaarswensen naar iedereen!
Verder lezen Gelukkig Nieuwjaar!

Vorige week zijn we naar de bioscoop geweest. De film ‘2012‘ schijnt zo’n visueel spektakel te zijn dat het een goede reden is om weer eens naar de bioscoop te gaan. Dus wij in de auto naar Pathé de Kuip in Rotterdam. We hadden kaarten gereserveerd en die moeten een half uur voor de aanvang opgehaald worden. Het is even geleden dat ik bij deze bioscoop geweest was en ik was dan ook verbaast dat het gebied inmiddels omgetoverd is tot een volledig uitgaansgebied. En waar we niet op gerekend hadden, met de bijbehorende drukte. Na ongeveer 3 seconden hadden we door dat het vinden van een parkeerplaats niet eenvoudig zou zijn. Mijn vriendin sprong voor de deur van de bioscoop uit de auto om onze plaatsen veilig te stellen. Zo te zien was dit niet ongebruikelijk omdat voor de ingang van de bioscoop een soort laad/los zone voor auto’s was ingericht voor mensen die in en uit auto’s springen.
Verder lezen Bioscoop bezoek

Het is niet alleen het sterkste bier, maar ook de coolste naam voor bier ter wereld:

Tactical Nuclear Penguin

Het bier bevalt 32% alcohol en kost zo’n £35,- per fles.
Zeker een biertje om een keer te proeven.

Het is jammer genoeg nog niet in Nederland op de markt.

Created by Oatmeal

De schade valt mee dus. Voor degene die mij nog niet volgen:
http://twitter.com/diepstraten 😉

We leven in een moderne, snelle, digitale wereld. Ook ik doe daar aan mee. Dankzij mijn iPhone, Twitter, Facebook, LinkdIn en alle andere sites weet ik altijd waar mijn vrienden uithangen, wat ze doen en meemaken. Dat heeft veel voordelen. Zo stond ik gister vast in Oudenbosch; er was iemand voor de trein gesprongen. Eén twitterberichtje verder en er blijken diverse vrienden bereid te zijn hun jas aan te trekken en mij op te halen.

Dat Twitter voor mij waarde heeft staat vast. Maar aan websites als Hyves begin ik meer en meer te twijfelen. Facebook is voor mij een twijfelgeval; het is een manier om contact te houden met mensen die ik op één van mijn reizen in het buitenland heb ontmoet. Maar om even terug te komen op de titel van dit stukje.
Zowel Hyves als Facebook kennen ‘vriendjes’. Voor veel Hyvers is het hebben van veel vriendjes een statussymbool (ik schoon mijn lijst bewust regelmatig op). Maar is dat wel echt zo? Ik klik vaak vrij ondoordacht op ‘accepteren’ of ‘verwijderen’ na de simpele afweging ‘ken ik iemand in het echt of niet?’. Tot ik laatst in de kroeg (de echte, zo’n ruimte met bier en donker hout) in een zeer boeiend gesprek terecht kwam. Mijn gesprekspartner had van mij een facebook uitnodiging gekregen. Hij stond nogal sceptisch tegenover dergelijke sites. In eerste instantie was ik verwonderd. Tegelijkertijd ook zeer benieuwd naar de gedachten erachter; mijn ervaring met de persoon in kwestie was dat hij over het algemeen geen ondoordachte acties uitvoert.

Het woord vriendschap is voor mij belangrijk. Ik zal iemand snel bestempellen als kennis of goede kennis, maar slechts sporadisch als goede vriend. Toch zijn kennissen in het digitale leven al snel ‘vrienden’. Dat is toch op z’n minst vreemd. Een punt waar ik nimmer eerder over na heb gedacht. Na dit kroegavondje wel. Wat is eigenlijk de waarde van een vriendschap? Is die digitaal daadwerkelijk anders dan in het echte leven en waar ligt het verschil?

Groot was dan ook mijn glimlach toen ik enkele dagen na deze kroegavond een mailtje in mijn inbox trof. ‘Ruud heeft je toegevoegd als vriend’. Ik heb zo’n gevoel dat die ene email meer voeten in de aarde heeft gehad dan een klakkeloze acceptatie van een uitnodiging. En zo voelt die acceptatie ineens als een voorrecht. Ik moet toegeven, dat is toch wel heel erg veel leuker.

De kerk is gevuld met geluid
De vijfde symfonie van tchaikovsky
Rechtsvoor strijkt een man over zijn cello
Achterin speelt een vrouw fluit
De pauken denderen door mijn hart
Terwijl de violen schreeuwen:
Dood, de dood komt eraan

Dan ineens klaart de lucht,
Strakblauwe lucht schijnt mij toe
En net als ik denk te kunnen genieten
Grijpt de fagot dramatisch in
Weg zon, vergane vrolijkheid

Dit is wat ik ben, zoals ik wil zijn.
Dit orkest is mij.
De man voorin beseft het niet
Toch is hij een klein stukje van mij
Zijn cello is de voorbode
Ze kondigt het aan:
Mijn dood komt eraan