Vouwpakketten voor baby’s

Kennissen van ons zijn kortgeleden ouders geworden en ineens draait de hele wereld om deze jonge spruit. Zoals het de Nederlandse traditie betaamd ga je op kraamvisite en neem je een cadeautje voor de kleine wolk mee. Een stuk kleding is altijd welkom. De kleine groeit als kool en wisselt nogal eens per dag van kleding. Dit laatste is natuurlijk het gevolg van het onderontwikkelde uitlaatsysteem van het kleine wonder. Tijdens het winkelen liepen we tegen een baby-gear-winkel aan. Een hip ingerichte winkel met slechts enkele kledingrekken en een kleine stellage met rammelaars. Niet echt een overdaad aan keuze voor ons als welwillende consumenten maar waarschijnlijk zit er genoeg marge op de tentoongestelde producten.

Nadat we de maat van de nieuwe wereldburger gegokt hadden, is onze keuze op een leuk babypakje gevallen. Nou ja babypakje, het had meer weg van een vouwpakket. Misschien moet ik dat even toelichten voor de mensen die nog niet regelmatig met klein geweld in aanraking gekomen zijn. Een baby schijnt enorm flexibel te zijn, tot het moment dat je de kleine wil gaan aankleden. Dan is het over met de flexibiliteit. Het aantrekken van een eenvoudig shirtje of broek wordt vervolgens een ware worsteling. En natuurlijk bestaan daar oplossingen voor. Deze laat zich het best omschrijven als kleding in de vorm van een vouwpakket. Op het eerste gezicht lijkt het een leuk broekpakje maar als je beter kijkt, zitten de drukknopjes op een wel heel bijzondere plek. Uit- en aankleden gaat dan ook op een totaal andere manier dan je gewend bent. Met grote verbazing hebben wij gekeken naar het stuk kleding dat zeer waarschijnlijk ontworpen is door een professionele origami-expert die tevens hogere wiskunde gestudeerd heeft. Het nadeel is dat jij ook hogere wiskunde gestudeerd moet hebben om erachter te komen hoe je het babypakje om je kind heen moet vouwen. Uit- en aankleden maar dan modern dus.

Nadat we de kleding-unit afgerekend hadden, ook in de aanbieding is kinderkleding trouwens onbetaalbaar maar dat is een ander verhaal, zijn we een dag later op kraamvisite geweest. Daar hebben we de uitleg gekregen waarom dit soort kleding zó vérschrikkelijk hándig is. Wij hebben instemmend geknikt en net gedaan of we het allemaal begrepen. Nadat de beschuit met muisjes verorbert was hebben we de trotse ouders intens gelukkig achtergelaten. Tijdens het lopen naar de auto keken we elkaar aan en vrijwel tegelijk spraken we uit: ‘Hele Andere Wereld…”

Video kunst

Matthew Brown woont in Seattle. Vanuit daar legt hij de wereld vast op video, combineert dit met geweldige muziek en soms hele treffende speeches. Na het zien van wat in Nederland inmiddels bekend staat als de nieuwe FITNA kon ik niets anders dan de rest van zijn films bekijken. En allemachtig, dit is enorm mooi. De gemiddelde student aan de kleinkunstacademie zou er jaloers op zijn.

Samuel Barber’s ‘Adagio for strings’ doet het natuurlijk altijd goed om een droevige mineur te zetten. Maar in dit geval nog terecht ook.

Hoe laat de chaos van Hollywood treffender zien door rust te creëren?

Hoe maak je iets kleins als mieren en ijs enorm groot? ZO!

En om af te sluiten: dit is onze wereld.

Rollade

Laatst zat het huis vol visite voor de verjaardag van mijn moeder. Mijn zus stond in de keuken te koken. Toen ik met haar stond te praten sneed zij een rollade in twee delen.
“Waarom doe je dat?” vroeg ik haar.
“Geen idee, dat heb ik van je moeder geleerd.”
Dus ik liep de kamer in, schuifelde tussen de visite door en vroeg aan mijn moeder:
“Mam, waarom snij jij een rolade altijd in twee delen?”
“Dat heb ik van je oma geleerd” antwoordde mijn moeder.
Dus ik zocht mijn oma op, die aan de andere kant van de kamer zat.
“Oma, klopt het dat u een rollade altijd in twee stukken snijdt?”
Mijn oma knikte.
“Maar waar is dat dan goed voor?”
Mijn oma begon te lachen.
“Ach jongen, ik heb gewoon zo’n verrot kleine oven.”
Verbijsterd keken mijn moeder en mijn zus naar mijn oma. Ik barste in lachen uit.

Moraal van dit verhaal:
Neem nooit zomaar iets klakkeloos over, lang niet voor alles is een goede reden.

Geslaagd!

6 jaar avondstudie
33.000 euro
91 boeken
18 syllabi
121 wetenschappelijke artikelen
600 pagina’s geschreven tekst
2000 pagina’s aantekeningen
4800 studie-uren
1 hbo bedrijfseconomie
1 universiteit bedrijfskunde
2 scripties
1 versleten laptop

Leiden tot 1 titel:

doctorandus

Ik heb het gehaald en ben er fucking trots op!

Was getekend,

drs. Kees-Jan Diepstraten

Een visuele zoekmachine

spezify-logoGoogle kennen we allemaal, misschien Bing of Yahoo ook nog. Maar Spezify ken je vast niet. Deze zoekmachine laat op een iets andere wijze zijn resultaten zien. Hij laat ze daadwerkelijk zien.

De site haalt resultaten uit diverse bekende nieuwsbronnen (waaronder eBay, Flickr, Wikipedia, Twitter, Amazon, YouTube, Yahoo!, en MSN search) en maakt die op slimme wijze visueel middels foto en video.

Probeer Spezify.

Rijden door de nacht

Misschien ken je het. Je hoort een liedje waarin een moment beschreven wordt dat je nog nooit hebt meegemaakt maar waarvan je jezelf een perfecte voorstelling kunt maken.

Toen ik een kleine jongen was, laten we zeggen een jaar of twaalf, reed ik samen met mijn papa, mama, broertje en zusje terug van mijn oma. Het was donker en voor een kleine jongen al laat. Ik lag met mijn hoofd tegen de rand van het achterportiee. Mijn oor vlakbij een speaker terwijl ik nog net naar buiten kon kijken. Ik zag de ikea Utrecht voorbij glijden. Iemand zong.

‘Iemand nuriet,
Iemand praat.
Iemand slaapt en wordt weer wakker.
Zegt iets tegen mij
Ik schrik op
Uit mijn gedachten:

Dat niets zo mooi en eenzaam is
Als rijden door de nacht.
Dat niets zo mooi en vredig is
Terwijl jij op me wacht’

Toen ik dat als klein kind hoorde, in een roes van slaap wist ik gewoon wat er bedoeld was. Ik voelde het.
Nu zit ik op de bank. De kleine jongen is groot geworden. Niet langer op de achterbank maar met het stuur in mijn handen luisterde ik hetzelfde nummer. Mijn broertje lag op de passagiersstoel te slapen. Met 100 kachelde ik over de rechterbaan van de A15. En ik wist dat dit het moment was.
Het moment wat ik altijd had begrepen. Dat moment,
kwam vanavond.
Eindelijk.

De kip en het ei

Met de volgende aannamens:
– Evolutietheorie bestaat.
– evolutie vindt plaats op genetisch niveau
– genen passen zich niet meer aan na de geboorte
Durf ik te stellen dat de kip geboren is uit een willekeurig, geevolueerd ei, en vervolgens kippeneieren is gaan leggen

Vandaag heb ik, nadat Kees-Jan mij nieuwsgierig maakte, eens wat studies erop nageslagen. Conclusie: het kip en het ei verhaal is opgelost. Tegelijkertijd, als je de meest sluitende oplossing wilt hanteren, dien je een aantal aannames te doen. Deze zijn de volgende:

– Evolutietheorie bestaat. Niet (een) God is de of de grootste speler in dit verhaal.

– evolutie vindt plaats op genetisch niveau

– genen passen zich niet meer significant aan na de geboorte

Indien deze aannamens gedaan worden durf ik het volgende te stellen:

Het ei bestond eerst. Let wel, het ei, niet het kippenei. Het ei bestond, en wat zich daarin bevond evolueerde in een wezen dat later het allereerste kippenei ter wereld zou brengen.

Dat u het even weet.

Golfen voor gelovigen

Mozes is aan het golfen en hij schiet zijn balletje in het water. Maar het water gaat opzij voor het balletje dus heeft mozes daar geen last van.
Jezus slaat daarna en weer komt het balletje in het water, maar bij Jezus stuitert het balletje gewoon op het wateroppervlak.
Dan slaat de andere medespeler en het is meteen een hole in one. Zegt Mozes tegen Jezus: “is het niet vervelend om tegen je vader te spelen?”

Interview met Maarten ’t Hart

Het teruglezen van oude mailtjes is soms wel heel erg leuk. Zo lees ik dat ik April 2004 Maarten ’t Hart (ja die schrijver, opgegroeid in Maassluis) een aantal vragen heb  mogen stellen. Ik kan het niet laten om die teksten van toen intergraal hier te plaatsen. Gesteld met het boek ‘Onder de korenmaat’ in het achterhoofd.

Beste meneer ’t Hart,

Allereerst onwijs bedankt dat ik u een paar vragen mag stellen.  […]

Hieronder staan mijn vragen op een rijtje.

Wat was voor u de aanleiding om “onder de korenmaat” te schrijven?

Ik had zelf zoiets meegemaakt als ik in ’t boek beschrijf en ik hoopte daar een beetje overheen te komen door het op te schrijven. Dat is ook wel aardig gelukt.

Het boek gaat over Alexander, een componist en musicus. Mijn idee is dat de meeste personen in Uw boeken nogal op U lijken. Is Alexander ook een beeld van hoe U graag zou willen zijn? Heeft U wel eens geprobeerd om te componeren en zo ja, is dat gelukt?

Ik heb nooit geprobeerd om te componeren. Dat zit er eenvoudig niet in. Alexander is toch anders dan ik zelf ben, al heeft hij wel wat trekjes van mij.

Alexander heeft een relatie met Sylvia. Heeft U zoiets ook meegemaakt?

Ja, zie antwoord bij vraag 1

Maassluis komt weer duidelijk voor in dit boek. Er zit ook een stukje in waar Alexander en Sylvia door de geboorteplaats van Alexander lopen. Dat is volgens mij Maassluis. Alexander zegt dan: “hier terugkeren? Dat nooit!”. Meent u dit ook echt? En waarom zou u niet meer Maassluis willen wonen dan? (al kan ik me dat zelf heel goed voorstellen).

Ik zou best naar Maassluis willen terugkeren. En dan ’t liefst op de Hoogstraat wonen met aan de achterkant het uitzicht op de havenkom en de havenkade. Wat een beetje een bezwaar is van Maassluis is dat de mensen er niet zo aardig zijn. En het stadje verkeert nog erg in de greep van de enghartige godsdienst, dat is ook wel een bezwaar. Maar ’t zou heerlijk zijn om ’s avonds even een hoofdje te kunnen pikken.

Waarop is het huwelijk tussen Alexander en Joanna gebaseerd? Is dat enkel en alleen een verzinsel of niet?

Dat is allemaal puur verzinsel.

Als U 1 plek zou moeten noemen in Maassluis, welke plek zou dat dan zijn en waarom?

Het mooiste plekje Maassluis is bovenaan de brede trappen. Daar kijk je prachtig uit over de Veerkade en de Noordvliet, tot heel ver weg waar de bebouwing ophoudt. Zoiets vind je nergens anders ter wereld. Dat is ronduit prachtig.

Kunt U mij gewoon wat “leuke” of bijzondere dingen over “onder de korenmaat” vertellen?

Dat zal niet meevallen. Anders dan Het woeden der gehele wereld viel het boek slecht bij de kritiek. En de echte Sylvia – ze heette in werkelijkheid Lydia – was vreselijk boos, verdrietig, verontwaardigd, hoewel ze het toch allemaal had gedaan zoals beschreven. Nee, de Korenmaat heeft me helaas niet veel vreugde opgeleverd.

Tot zover.